.:: SanktuariuM ::.

The Loneliness of the Long Distance Runner

Samotność długodystansowca

Skoro tak wszyscy po polsku piszą...

Po raz kolejny Obcy w Obcym Kraju

The Loneliness of the Long Distance Runner

Stranger in a Strange Land

Loneliness

Długodystansowiec

Stranger

Caught Somewhere in Time

Btw. Wczoraj po raz kolejny przesłuchałem ten album, co tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że to mój ulubiony longplay Dziewicy. Do listy najbardziej nie eksploatowanych kawałków, i tym samym najwyraźniej nie docenianych przyłącza się właśnie The Loneliness of Long Distance Runner. Ten numer to cała esencja Maiden w paru minutach, te zmiany metrum, nieprzewidywalność, operowe wokale z niesamowitą głębią i rozmachem, i te sola, mimo że nie najwyższej próby jak na Ironów, to takie charakterystyczne dla nich. Kolejny numer obok standardów, już nie raz wychwalanych to Sea of Madness. Tam po raz kolejny urzeka mnie talent Bircha, który wyciągnął cały dramatyzm ze śpiewu Brucea. Słabsze momenty, to tylko HCW i Deja Vu, reszta jest spójna jak dobra książka, albo sprawnie napisany scenariusz filmowy. Pozostaje tylko niedosyt, że ten album nie został ochrzczony przez zespół mianem Concept Albumu, mimo że we wszystkich utworach motywem przewodnim jest upływający czas

Stranger in a Strange Land

Obcy w obcym kraju

Stranger in a Strange Land

Alexander the Great

Mr Jacq pisze:Caught Somewhere in Time

Btw. Wczoraj po raz kolejny przesłuchałem ten album, co tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że to mój ulubiony longplay Dziewicy. Do listy najbardziej nie eksploatowanych kawałków, i tym samym najwyraźniej nie docenianych przyłącza się właśnie The Loneliness of Long Distance Runner. Ten numer to cała esencja Maiden w paru minutach, te zmiany metrum, nieprzewidywalność, operowe wokale z niesamowitą głębią i rozmachem, i te sola, mimo że nie najwyższej próby jak na Ironów, to takie charakterystyczne dla nich. Kolejny numer obok standardów, już nie raz wychwalanych to Sea of Madness. Tam po raz kolejny urzeka mnie talent Bircha, który wyciągnął cały dramatyzm ze śpiewu Brucea. Słabsze momenty, to tylko HCW i Deja Vu, reszta jest spójna jak dobra książka, albo sprawnie napisany scenariusz filmowy. Pozostaje tylko niedosyt, że ten album nie został ochrzczony przez zespół mianem Concept Albumu, mimo że we wszystkich utworach motywem przewodnim jest upływający czas

Skoro ty chcesz SIT jako koncept o czasie, to ja Killers jako o uczuciach i emocjach jakiegos przestępcy

Alexander the Great

Mr Jacq pisze:The Loneliness of Long Distance Runner. Ten numer to cała esencja Maiden w paru minutach, te zmiany metrum, nieprzewidywalność, operowe wokale z niesamowitą głębią i rozmachem, i te sola, mimo że nie najwyższej próby jak na Ironów, to takie charakterystyczne dla nich.

Wszystko prawda, ale denerwuje mnie punkowe bębnienie w refrenie. Gdyby nie to, byłby chyba najlepszy na płycie.

Głos znowu na AtG.

Stranger in a Strange Land

Loneliness

Stranger in a strange land

The Loneliness