Jak dla mnie, obecnie Iron Maiden nie ma sensu bytu bez Janicka.
A w sprawie wydawnictwa - rzeczywiście czuć energię tej trasy. Muzycy mogą być z siebie dumni. To, co zrobili w 2018 roku, w takim wieku, naprawdę zasługuje na pochwale.
W 2019 trochę wkradło się bylejakości, szczególnie ze strony Bruce’a.
Kojarzy mi się to trochę z jego spadkiem formy w 1993 i nagrań z Real Live Dead One. Jeszcze w 1992 na bootlegach się „starał” a zaledwie rok później „odpuścił”. Oczywiście nadal to był dobry poziom ale jednak coś innego. No ale wtedy odchodził z zespołu.
Teraz coś mu w 2019 nie pyklo. Wiadomo, kontuzja nogi uniemożliwiała skakanie ale jego mniejsza mobilność nie przełożyła się na „lepsze śpiewanie”. Jest trochę niechlujstw. Np intro i outro w Sign of the Cross - byle szybciej, bez wyczucia. W 2018 każde słowo brzmiało potężnie, w 2019 na odpierdol. Podobnie wstęp do FTGG - w 2018 mega emocjonalnie a w 2019 byle zaśpiewać.
Jedyna piosenka gdzie się wczuwał tak samo to Revelations.
Widocznie w 2018 roku miał większa frajdę z nowej trasy i formuły.
Z drugiej strony nie można zapomnieć o stałym wysokim poziomie pozostałych muzyków. Szkoda że gorszy wokal Brucea z tego wydawnictwa „przyćmiewa” naprawdę wspaniałe wykonania ze strony Nicko.
Stad też stosunkowo wysokie oceny tego wydawałoby się słabego wydawnictwa. I to w sumie jest sprawiedliwe bo Maiden to nie tylko wokal Bruce’a
Całość oceniam na 7/10 przy czym Live Chapter na 7+/10. Warto dodać że każdy bootleg z 2018 zjada Meksyk na śniadanie.
Bo nie ludzi.
