.:: SanktuariuM ::.

Słucham jej w sumie na bardzo gównianym sprzęcie, więc takich efektów nie mam szansy doznać, ale po prostu czuję, że te dźwięki są czyste i czytelne. Może trochę za mało bass słychać. Zweryfikuję to jeszcze, jak posłucham z CD na wieży, bo na razie słucham z głośniczków od kompa.

To wszystko jasne

Weźcie dobre słuchawki i zobaczycie jak dobrze to brzmi. Z głośników nie wyczujesz wszystkich niuansów ...

Invader pisze:

Dejavu pisze: słuchałeś już nowej płyty ?

Jeszcze nie, na stronce media w ogóle się nie pokazuje w wyszukiwarce ten album, a nie chcę mi się znowu iść na darmo (mimo, że mieszkam niedaleko ) poczekam jeszcze kilka dni, chyba tutaj nikogo z Krk nie ma z tych kupujących, bo nie widziałem żeby ktoś napisał gdzie kupił/są dostępne.Ostatniego Opeth czy Cynic do dziś nie słuchałem i jakoś żyję

Chce Ci się siedzieć na forum, pisać posty i grać w survivory a nie chce Ci się pójść po płyty? Ciekawe podejście

Matek pisze:Tak naprawdę to można słuchać na gównianym sprzęcie bo i tak niewiele się na tym straci.

Nie przesadzajmy.

matik pisze:Weźcie dobre słuchawki i zobaczycie jak dobrze to brzmi.

No tylko o takich mówię. Weź dobre słuchawki, dobry odtwarzacz i porównaj taki SiT do BoS... Zresztą to nie jest kwestia gustu.Kwestia zero-jedynkowa. Można warstwę artystyczną cenić bądź nie, ale raczej żaden audiofil nie skorzysta z tej płyty przy testach sprzętu. Przynajmniej tak mi się wydaje. Brzmi płasko na słabym sprzęcie, brzmi płasko na dobrym sprzęcie. Więc coś w tym jest chyba?
Ale EOT, nie ma nad czym się rozwodzić. Brzmią jak brzmią, nie od wczoraj przecież. Można było się spodziewać. Ważne że warstwa muzyczna trzyma poziom

Dziś niestety muzykę miksuje się pod sprzęt, na którym słucha jej najwięcej osób - słuchawki od telefonu.

A ja z wystawianiem oceny The Book Of Souls wstrzymam się jeszcze dobrą chwilę Może do końca roku Jedno trzeba temu albumowi oddać - jest bardzo równy tzn. The Final Frontier też był jako tako równy, ale np taki The Alchemist to był dramat w trakcie słuchania tego albumu nie dało rady go ciągnąć. Na większości płyt są słabsze momenty (nie mówię nawet o najbardziej nierównej chyba płycie ever czyli Dance Of Death), ale ogólnie. Tutaj natomiast mamy utwory świetne i bardzo dobre. Całość trzyma się mocno kupy, utwory fajnie przechodzą z jednego w drugi i tak dalej. Nawet powiem Wam, że Speed Of Light przy słuchaniu całego wydawnictwa bardzo zyskał.

Czytam wyrywkowo niektóre opinie i strasznie dziwi mnie, że SoL jest albo pomijany przy wymienianiu udanych utworów, albo w ogóle mieszany z gównem. Mam wrażenie, że czegokolwiek by nie wystawili na singla, byłoby potem traktowane jako "najgorszy utwór na płycie" - a to przez wzięcie na siebie pierwszej fali przejebanie wysokich oczekiwań, a to przez osłuchanie przed premierą. A tymczasem numer jest świetny (i moja ocena rośnie z każdym przesłuchaniem)! Dla mnie ta zadziorność w wokalu i główna melodia (ta pod refrenem i po solówkach) mają moc godną lat '80.

Aż mi pitok odleciał! (tm)

brezdi pisze:The Final Frontier też był jako tako równy, ale np taki The Alchemist to był dramat

Ot, całe piękno płyt post-reunion - każdemu podchodzi z nich kompletnie co innego. Dla mnie np. z perspektywy czasu "Alchemist" był trzecim najlepszym numerem na płycie po "Starblind" i "Coming Home" (jak już wracam do tego albumu, to głównie do tej trójki), ale za to zupełnie nie mogłem strawić takiego "Isle of Avalon" (które jest tutaj chyba dość mocno zachwalane).

ironlemon pisze:

brezdi pisze:The Final Frontier też był jako tako równy, ale np taki The Alchemist to był dramat

Ot, całe piękno płyt post-reunion - każdemu podchodzi z nich kompletnie co innego. Dla mnie np. z perspektywy czasu "Alchemist" był trzecim najlepszym numerem na płycie po "Starblind" i "Coming Home" (jak już wracam do tego albumu, to głównie do tej trójki), ale za to zupełnie nie mogłem strawić takiego "Isle of Avalon" (które jest tutaj chyba dość mocno zachwalane).

Hah no cóż W obecnym Iron Maiden każdy znajdzie coś dla siebie

dla mnie TFF mógłby się składać wyłacznie z pięciu ostatnich kawałków i bylby prawie arcydziełem gdyby się bruce bardziej postarał wokalnie . Co do TBoS co by nie było offtopa - w porównaniu z TFF wypada zdecydowanie lepiej, nie ma do tego żadnych wątpliwości

Dejavu pisze:nie chce Ci się pójść po płyty?

No to wina sklepów skoro nie ma, nie będę niepotrzebnie jeździł i się stresował, zaczekam do poniedziałku albo wtorku, już wtedy chyba wszędzie dotrą

Wiwern pisze:Słucham jej w sumie na bardzo gównianym sprzęcie, więc takich efektów nie mam szansy doznać, ale po prostu czuję, że te dźwięki są czyste i czytelne.

tak, czujesz to

ROTFL

brezdi pisze:A ja z wystawianiem oceny The Book Of Souls wstrzymam się jeszcze dobrą chwilę Może do końca roku Jedno trzeba temu albumowi oddać - jest bardzo równy tzn. The Final Frontier też był jako tako równy, ale np taki The Alchemist to był dramat w trakcie słuchania tego albumu nie dało rady go ciągnąć. Na większości płyt są słabsze momenty (nie mówię nawet o najbardziej nierównej chyba płycie ever czyli Dance Of Death), ale ogólnie. Tutaj natomiast mamy utwory świetne i bardzo dobre. Całość trzyma się mocno kupy, utwory fajnie przechodzą z jednego w drugi i tak dalej. Nawet powiem Wam, że Speed Of Light przy słuchaniu całego wydawnictwa bardzo zyskał.

TFF i DOD byłę strasznie nierówne tutaj faktycznie jest lepiej. A Speed of Light troszkę traci po mega openerze. Na DOD było odwrotnie , słaby opener lepszy drugi , na BNW to samo za wyjątkiem że Wickerman nie jest słaby tyle że Ghost jest znacznie lepszy.

Na plus utwory zamykajace oba krazki, The Books Of Souls i Empire Of The Coulds. Chociaz nie sa to kawalki kalibru chocby The Reincarnation Of Benjamin Breeg. Reszta albumu trzyma dosc rowny poziom, moze poza The Red And The Black, ktore jest bardzo cienke.

Ja nie potrafię ogarnąć The Red... chyba ostatnią taką wpadką Harrisa był The Angel And...

Ja bym powiedzial ze Blood Brothers ;P

Z The Red And The Black to w ogóle jest ciekawie. Moim zdaniem, jedyne co ma z "epika" to długość. Poza tym w strukturze, aranżacji, itp. ten numer nie ma nic wspólnego z typowym epikiem Maiden. Brak mu tej podniosłości, tajemniczości, powagi. Podobnie było z WTWWB. Nie jest to zły numer, ale pomimo długości, nie porównywałbym go do kawałków typu "Rime..." czy "7 syn..." To jeden z tych utworów, które śmiało mogłyby trwać nawet połowę krócej i tylko by na tym zyskały.

Tylko że WTWWB jeszcze miał sens , trzymało się na nim wszystko kupy. A tutaj to brzmi jak jakiś zlepek z jemmowania. Ogólnie sam pomysł na ten utwór mi się podoba tyle że wykonanie jest jakieś chaotyczne , dużo nie przemyślanych zagrań , zmiany tempa w bezsensownym momencie , wokal Bruce też irytujący. Aż go odpalę i poszukam sensu

Mi najbardziej podoba się ta "śpiewająca" gitara unisono z głosem Bruce'a.