.:: SanktuariuM ::.

Ehh, nie chce flejma odpalać, więc może tylko kończąc ze swojej strony offtop napiszę, że jak dla mnie płyty IM robione przez Kevina brzmią fajnie. Widzę tam mnóstwo innych problemów, zwłaszcza z jakością kompozycji, ale brzmieniowo ok .

Po dwukrotnym odłuchu najnowszego krążka zespołu mogę się wypowiedzieć w następujący sposób. W Deep Purple nastała nowa energia, podobne doświadczenie mieli, kiedy nastąpiła zmiana gitarzysty na Steve Morse'a. Obecnie narodzili się na nowo, drzemiący potencjał został ujarzmiony. Każdy kawałek w pewien sposób się wyróżnia, nie jest nudno. Nowy gitarzysta świetnie odnajduje się w starszym gronie muzyków. Gitara, której używa (model PRS) potrafi fajnie zagrać.

Witam wszystkich forumowiczów. Jestem tu nowy.

Co do płyt IM z Kevinem - 3 pierwsze są fajne (DOD jest co prawda "zloudnessowany" ale jakoś bardzo źle nie jest), z 3 ostatnich z lat 2010-2021 można by było zrobić 1 wydanie na dwóch CD z fajniejszym brzmieniem (przesiew materiału).


Jeśli chodzi o najnowsze wydanie DP uważam że jest to udany powrót do grania w stylu lat 70 ubiegłego wieku. I zobaczcie na tę recenzję w szczególności na końcówkę
https://mlwz.pl/recenzje/plyty/26897-deep-purple-1
Prawdopodobnie może będzie jeszcze 1 płyta od DP

Cześć, miło powitać nową i ciekawą twarz

Gdyby zrobić 2 CD z trzech ostatnich albumów Maiden, z fajnieszym brzmieniem i wycięciem dłużyzn to powstałaby płyta ze ścisłego top tego wieku.

Zgadzam się, choć słyszę tu też wpływ płyt z Morse'em. Dzięki za wrzutkę, chyba najlepsza recenzja ostatniego albumu jaką czytałem. Niech nagrywają, byle im czasu starczyło - z Simonem jestem pewien poziomu i energii.

Dziękuję za powitanie,

a jakbyście porównali płyty: "The Battle Rages On", "Abandon", "Infinite" oraz tą najnowszą "=1" to na której im najlepiej wyszedł powrót do grania w stylu 70s?

Jacek12 pisze: ↑ndz lip 28, 2024 10:21 pm Dziękuję za powitanie,

a jakbyście porównali płyty: "The Battle Rages On", "Abandon", "Infinite" oraz tą najnowszą "=1" to na której im najlepiej wyszedł powrót do grania w stylu 70s?

dla mnie np. różnią się podejściem i klimatem co sprawia że każda z nich ma swój urok.

KillersDrums pisze: ↑sob lip 27, 2024 1:13 am Po dwukrotnym odłuchu najnowszego krążka zespołu mogę się wypowiedzieć w następujący sposób. W Deep Purple nastała nowa energia, podobne doświadczenie mieli, kiedy nastąpiła zmiana gitarzysty na Steve Morse'a. Obecnie narodzili się na nowo, drzemiący potencjał został ujarzmiony. Każdy kawałek w pewien sposób się wyróżnia, nie jest nudno. Nowy gitarzysta świetnie odnajduje się w starszym gronie muzyków. Gitara, której używa (model PRS) potrafi fajnie zagrać.

Mamy bardzo podobną opinię, nawet napisałem recenzję tego albumu, jak kogoś zaciekawi to zostawiam linka: https://sztukmix.pl/deep-purple-1-recenzja/. Widać, że Simon tchnął nowe życie w grupę, której metryki nie uda się jednak ukryć. Do takich zespołów, do takich płyt można podejść dwojako: albo ją zgruzować z zasady, w odniesieniu do najbardziej kultowych pozycji albo szukać mimo wszystko w niej jasnych punktów. Ja po prostu pisząc recenzję i siadając do niej przyjąłem założenie takie, że nie porównuje do złotego okresu i rozumiem to, że wiek w pewnych kwestiach Gilliana już nie puści. Jest to krążek solidny, który ma zarówno dobre momenty, jak i te słabsze, mimo wszystko cieszę się, że nawet jakby to miał być ostatni album to przynajmniej nie skończą płytą z coverami...

KingCrimson95 pisze: ↑ndz lip 28, 2024 10:35 pm

KillersDrums pisze: ↑sob lip 27, 2024 1:13 am Po dwukrotnym odłuchu najnowszego krążka zespołu mogę się wypowiedzieć w następujący sposób. W Deep Purple nastała nowa energia, podobne doświadczenie mieli, kiedy nastąpiła zmiana gitarzysty na Steve Morse'a. Obecnie narodzili się na nowo, drzemiący potencjał został ujarzmiony. Każdy kawałek w pewien sposób się wyróżnia, nie jest nudno. Nowy gitarzysta świetnie odnajduje się w starszym gronie muzyków. Gitara, której używa (model PRS) potrafi fajnie zagrać.

Mamy bardzo podobną opinię, nawet napisałem recenzję tego albumu, jak kogoś zaciekawi to zostawiam linka: https://sztukmix.pl/deep-purple-1-recenzja/. Widać, że Simon tchnął nowe życie w grupę, której metryki nie uda się jednak ukryć. Do takich zespołów, do takich płyt można podejść dwojako: albo ją zgruzować z zasady, w odniesieniu do najbardziej kultowych pozycji albo szukać mimo wszystko w niej jasnych punktów. Ja po prostu pisząc recenzję i siadając do niej przyjąłem założenie takie, że nie porównuje do złotego okresu i rozumiem to, że wiek w pewnych kwestiach Gilliana już nie puści. Jest to krążek solidny, który ma zarówno dobre momenty, jak i te słabsze, mimo wszystko cieszę się, że nawet jakby to miał być ostatni album to przynajmniej nie skończą płytą z coverami...

Tak jak to jest w przypadku zespołu UFO

To prawda, każda z tych płyt ma swój niepowtarzalny klimat, ale zdecydowanie najbliżej lat 70. jest ta najnowsza.

Bardzo słuszna uwaga i naprawdę warto się do niej stosować - ja to robię od 20 lat i mam mega frajdę z każdej kolejnej płyty.

Bardzo trafne porównanie - UFO zdążyłem zobaczyć dwa razy i całe szczęście, ale żałuję że tylko dwa. U nich poza pandemią doszły poważne problemy zdrowotne, no i śmierć Raymonda. Pożegnali się słabo, ale na różne rzeczy nie mieli wpływu i A Conspiracy of Stars z '15 to naprawdę bardzo udany autorski koniec.

Dokładnie tak. Jak opisałem u siebie na Facebooku na wall'u płytę razem z recenzją to zaraz się pojawiły komentarze w stylu "Nie rozumiem dlaczego prawie 80-letni artysta pisze "melodyjne utwory"", albo "Jak to po co, po to żeby więcej pieniędzy". Deep Purple jest taką marką, że raczej na sprzedaż nie narzeka, aczkolwiek i tutaj musieli podejść do sprawy inaczej, bo nie przypominam sobie, by wcześniejsze płyty miały takiego boxa bogatego jak teraz. To też pokazuje jak się czasy zmieniły.

Przede wszystkim moim zdaniem Purple nagrali ten album: bo mogli, bo chcieli, bo mieli motywację za sprawą nowego członka zespołu. W efekcie jest ciekawa propozycja, która może stanowić idealną podbudowę do wielkiego finiszu. Chyba, że nagrają jeszcze jeden tak udany krążek.

Nie dziwię się, bo to samo przecież jest z kolejnymi koncertami w Polsce, nawet u nas na forum pojawiają się głosy typu "Dziady na emeryturę" albo "Szkoda czasu, Gillana od dawna nie da się słuchać". Ja chcę się nimi cieszyć zarówno studyjnie, jak i koncertowo jak najdłużej a Gillan radzi sobie bardzo przyzwoicie, obecnie o wiele lepiej niż bywało to w przeszłości. Zespół już nic nie musi, ale widać że chce - pewnie teraz trochę żałują tych ośmiu lat między RotD a Now What?!. Do wydań specjalnych całe szczęście się pięknie przykładają bo je maniakalnie zbieram - ładne boxy były już do dwóch poprzednich albumów, ale ten bije je na głowę.

Ja jeszcze zastanawiam się dlaczego DP nagrali podobny klimatycznie album Whoosh z 2020 do RotD, ponieważ w jakimś wywiadzie Roger Glover zapytany o najsłabszy ich album to wymienił właśnie Rapture of the Deep?

Jacek12 pisze: ↑wt lip 30, 2024 11:08 am Ja jeszcze zastanawiam się dlaczego DP nagrali podobny klimatycznie album Whoosh z 2020 do RotD, ponieważ w jakimś wywiadzie Roger Glover zapytany o najsłabszy ich album to wymienił właśnie Rapture of the Deep?

Ciekawa obcją by było zremiksowanie albumów które robili z Bradfordem(Banany i Rapture)

To są dwa kompletnie różne albumy, nie słyszę podobieństw w klimatach. Rapture uwielbiam, nie ma potrzeby grzebania w albumach produkowanych przez Bradforda.

johnny_o pisze: ↑wt lip 30, 2024 9:42 am Nie dziwię się, bo to samo przecież jest z kolejnymi koncertami w Polsce, nawet u nas na forum pojawiają się głosy typu "Dziady na emeryturę" albo "Szkoda czasu, Gillana od dawna nie da się słuchać". Ja chcę się nimi cieszyć zarówno studyjnie, jak i koncertowo jak najdłużej a Gillan radzi sobie bardzo przyzwoicie, obecnie o wiele lepiej niż bywało to w przeszłości. Zespół już nic nie musi, ale widać że chce - pewnie teraz trochę żałują tych ośmiu lat między RotD a Now What?!. Do wydań specjalnych całe szczęście się pięknie przykładają bo je maniakalnie zbieram - ładne boxy były już do dwóch poprzednich albumów, ale ten bije je na głowę.

Masz może fotki tych boxów poprzednich? Ten do "=1" jest naprawdę przepiękny. Ja w ogóle teraz bardziej się przerzuciłem na te deluxe'owe rzeczy, bo są cenniejsze, a podstawowe nośniki się zawsze kupi.

Takie podejście uskuteczniam od dawna i gorąco polecam, bo jest najbardziej opłacalne i ma najwięcej sensu pod względem kolekcjonerskim. Obsesyjnie pilnuję boxów przedpremierowo i kupuję je w dobrych cenach, zanim się wyprzedadzą i/lub zaczną osiągać zawrotne kwoty, a wersje podstawowe nabywam po jakimś czasie, na luzie i przy okazji. Np. tak było z Whoosh! - box dorwałem od razu za równe dwie stówy, a CD, CD+DVD i LP kupiłem dopiero stosunkowo niedawno na wyprzedaży, za niecałe odpowiednio 20, 30 i 70 zł.

Kurde, mega ładne są, a teraz pewnie ceny z kosmosu...

Śliczne, a do tego spójne, no i teraz do dorwania za ciężkawe pieniądze, choć i tak dobrze że jeszcze można.

Whoosh chyba jest za 350 zł do dorwania widzę, a InFinite muszę na discogs poszukać

johnny_o pisze: ↑wt lip 30, 2024 11:16 am To są dwa kompletnie różne albumy, nie słyszę podobieństw w klimatach. Rapture uwielbiam, nie ma potrzeby grzebania w albumach produkowanych przez Bradforda.

RotD Whoosh
Don't Let Go Drop the Weapon
Back to Back What the What