.:: SanktuariuM ::.

Jest już temat o gitarzystach. A jak się sprawują panowie Harris i McBrain?

Ja osobiście jestem oczarowany grą Nicko . Jego współpraca z Harrisem zawsze dobrze wyglądała , ale to co ten gość wyprawia na tej płycie to jest mistrzostwo. Nie będę się tu rozwodził nad kolejnymi kawałkami . Powiem tyle , że jestem pod jego wielkim wrażeniem . Pokazał chyba cały swój arsenał tutaj . Steve the best jak zawsze ale Nicko tym razem pozamiatał , no i brzmienie jego perki miodzio !

Sekcja rytmiczna w Iron Maiden zawsze grała to samo i tak samo. Ósemki, triole, stopa na raz i do przodu. Nic dodać, nic ująć i zamknąć temat

likipiki pisze:Z tym McBrianem to tez nie przesadzajcie. Coś tam wzbogacił, ale nadal jest drętwy jak stare szparagi.

I tyle w temacie.

A mówiąc poważnie to pojawiają się tutaj zgrabnie zagrane partie, których na poprzednich płytach czasem brakowalo. Mam na myśli m.in. bas Harry'ego w przyspieszeniu w IESF. Bardzo też mi się podoba jak Harry zamienia się riffami z gitarami w tym ciężkim riffie z TBOS, dzięki czemu brzmi to tak, jakby grali co innego.

Nicko raczej na swoim poziomie, choć w jego grze również pojawiają się ciekawe urozmaicenia.

Nicko daje dobrze po garach. Dawno tak dobrze nie zagrał na albumie. Natomiast Harris na swoim równym, wysokim poziomie

Harris tradycyjne bardzo dobrze.
Nico tradycyjnie poprawnie i tyle. Jedynie z czego można się cieszyć, to to, że nie upadł do poziomu wirtualnej jedenastki. Co do jedenastki,taki fajny album a te proste rytmy rodem z podstawówki bardzo mu nie pomogły.

Szajba pisze:Sekcja rytmiczna w Iron Maiden zawsze grała to samo i tak samo. Ósemki, triole, stopa na raz i do przodu. Nic dodać, nic ująć i zamknąć temat

Pozwolę się nie zgodzić - 'Starblind', 'Isle Of Avalon' (jammująca wstawka), 'wojenne inferno' w 'Paschendale', 'Brighter Than...' to tak na szybko z głowy.

krieg pisze:Harris tradycyjne bardzo dobrze.
Nico tradycyjnie poprawnie i tyle. Jedynie z czego można się cieszyć, to to, że nie upadł do poziomu wirtualnej jedenastki. Co do jedenastki,taki fajny album a te proste rytmy rodem z podstawówki bardzo mu nie pomogły.

A ja myślę, że pomimo iż na TBOS nie ma specjalnie kombinacyjnego bębnienia, to jego technika gry na ride, akcentowanie no i sama stopa to nadal dla wieeelu bębniarzy zupełnie inna , nieosiągalna liga.
Żeby nie było - to po partii bębnów najbardziej słychać, że na TBOS nagrywanie leciało bez wcześniejszego ogrania kawałków - ogólny zarys i heja, w trakcie się zobaczy.

Nie bardzo trafiają do mnie zachwyty nad grą Harris'a - od klepane te same schematy, akordy - jasne, to ciągle dobry poziom, ale niczego nowego tu nie dostajemy.
Żeby nie było - pochody 'obok' gitar w tytułowym TBOS są genialne.

Nicko ma świetny sound tutaj, Harris jednak troszkę dalej.

Nicko mógłby zamienić się z łysym Duńczykiem z pewnego zespołu z Hameryki i nie zauważyłbym różnicy.
Harris praktycznie się nie wyróżnia.