.:: SanktuariuM ::.

Czas na ankiete, ostatni album z Dickinsonem (do czasu) vs pierwszy po powrocie.

Zawsze w takim pojedynku królował u mnie BNW, ale ostatnio się jakoś zastanawiam. Fear nie ma takich powtórzeń refrenów i ma charakter. Na ten moment wstrzymam się od głosu, bo muszę sobie przypomnieć BNW jeszcze kilkanaście razy.

Zdecydowanie BNW.

BNW bez cienia zastanowienia

Fear - zawiera lepsze hiciory, a BNW, chociaż bardzo dobry, to już album, na którym słychać oznaki pseudo-progowego męczenia buły. No i jeszcze ten plagiat.

Brave. Chociaż Fear'a stawiam sobie również wysoko. Z pewnością wyżej niż przeciętny sanktuarianin.

Jeszcze 3-4 lata temu bez wahania wybrałbym Brave. Ale dzisiaj chyba większym sentymentem darzę Fear. Dlatego głos na ten drugi tytuł

Brave New World. M.in. od tego albumu zacząłem poznawać Maiden na początku XXI wieku. Do dziś bardzo lubię i mam sentyment.

BNW, bez wahania.

Ciekawe porównanie, szczególnie przy wykopaniu tematu o najbardziej przereklamowanych albumach...

Mimo wszelkich wad, nie wiem czy to przez sentyment, czy przez co, ale jednak wolę BNW. Jakoś bardziej mnie wciąga ten album, a w dodatku Out of the Silent Planet i Thin Line to jedne z moich bardziej ulubionych kawałków i chyba cenię je wyżej od Be Quick oraz Childhood's End, które to są moją ulubioną dwójką na Fearze...

Brave New World wolę bardziej - jest równiejszy i ma kilka absolutnych dzieł. Fear, pomimo kilku klasyków (tytułowy, Afraid, Be Quick, niedoceniany Judas) ma kilka wypełniaczy. Aczkolwiek różnica między tymi albumami imho jest mniejsza niż powszechnie się uważa, bo BNW jest przehajpowany, a Fear trochę niedoceniany.

BNW. Tu jest taki nokaut, że nie ma czego zbierać.

Prawda.

Jednak Fear of The Dark

widman pisze: ↑śr wrz 06, 2023 9:22 am Jednak Fear of The Dark

Podobnie.

Najlepsze utwory na FOTD: tytułowy, Judas, Be Quick są chyba lepsze niż te na BNW, ale jako całość Brave wygrywa. Nie ma tam typowo słabego numeru, a na Fearze jest jednak kilka takich.

Brave przegrywa zarówno kompozycyjnie jak i brzmieniowo. OK, jest reunion, była fajna trasa i radujące do dziś 20 dalszych lat grania. Ale regres między BNW a AOB czy ChW jest ogromny. Zawsze było mi ciężko wysłuchać na raz BNW, bo od tej płyty zaczęło sie to pianie koguta oraz powtarzanie refrenów po pierdyliard razy.

Wprawdzie Fear to nie jest topowa płyta Maiden, ale to górne poziomy stanów średnich. Podczas gdy BNW to dolne.

Fear to: Be Quick, Afraid, From Here, tytułowy czy Wasting Love. Do poziomu żadnego z tych utworów nasi Brytole nawet się nie zbliżyli się 8 lat później.

The Apparition, Weekend Warrior, Wasting Love, Chains of Misery, Fear Is the Key - jak dla mnie jedne z najsłabszych rzeczy w ich karierze. Na Brave New World takich cienkich klocków nie uświadczysz.

krusejder pisze: ↑czw wrz 07, 2023 12:37 am zaczęło sie [...] powtarzanie refrenów po pierdyliard razy.

No nie. Tutaj palmę pierwszeństwa dzierży 7th Son. Niekończące się powtórki pojedynczych wersów masz w TETMD i tytułowym. Zwłaszcza w tym drugim wypada to słabo.

Cold pisze: The Apparition, Weekend Warrior, Wasting Love, Chains of Misery, Fear Is the Key - jak dla mnie jedne z najsłabszych rzeczy w ich karierze. Na Brave New World takich cienkich klocków nie uświadczysz.

Fear is the Key jest spoko. Chains może być. Oba nie są metalowe. Pozostałe to rzeczywiście bardzo słabe rzeczy. Na BNW tragiczne jest Blood Brothers. Ten numer się fatalnie zestarzał jak dla mnie. Te z Fear od razu mi się nie podobały, a taki Fear is the Key wręcz zyskał z czasem. Blood Brothers to dla mnie teraz najgorszy numer Maiden.

Wasting Love jednym z najsłabszych w katalogu?!?!?!?!?!?
Kurwa, dla mnie to jeden z pierwszych tytułów o jakich myślę, kiedy przyjdzie mi na myśl heavy metalowa ballada

a Apparition i Warrior to rzeczy pod NPFTD czy też AC/DC. Takie AC/DC tyle że z lepszym wokalem, lepszymi gitarami i lepszym basem.
Czy to są słabe rzeczy?!