Moderator: Administracja i Moderacja SanktuariuM
. Każda pieśń o różnych odcieniach tegoż, nie zawsze radosnych - jak np. we Friday I’m in Love 
. No ale pojawił się na "Disintegration" jako prezent ślubny dla Mrs Smith.
Natomiast, byłoby niegodnym, gdybym w ogóle nie wspomniał o niczym z katalogu solowego KD. Na całe szczęście nie muszę mieć wcale nastroju, by Abigail kojarzyło mi się wyśmienicie dobrze. A zatem, kolejny album z woźnicą na okładce 
, zrobiło na mnie bezdyskusyjnie Somewhere in Time. Razem z Seventh Sonem, oba te albumy tworzą bezdyskusyjnie mocny duet, który muzycznie wycisnął to co najlepsze w rocku lat 80. A wspominam tu następcę SiT nieprzypadkowo, jako że Syn jest dla mnie prawie równie solidny jak album z 1986 roku. No nie jest żadną rewelacją, że obie są zdecydowanie wśród topowych płyt heavy metalowych. Na dobrą sprawę takie momenty są też w Strangerze, Aleksandrze, Can I Play With Madness czy tytułowym Synu. czekam z wypiekamy na twarzy może będzie też jakaś Metallica albo Slayer 
W Slayera też wątpię, ale tu daję 50% szans na to 
Coś co mogło skończyć się komicznym fiaskiem, jest tak naprawdę genialnie działającym u swego źródła albumem. A źródłem tym jest chłodny, zamaszysty, koncepcyjny prog połowy lat 70tych. kiedyś więcej, najwyżej stawiam Red właśnie i debiut 
). Po parunastu minutach odczekania, by kopnęło jak należy, zorientował się, że wikingowie z okładki pochodzącej z obrazu Franka Dicksee, nie stoją nieruchomo, tylko siłują się ze swoim drakkarem, wzywając delikwenta do pomocy z linami. Do tego wszystkiego chłop miał wrażenie, że jego pokój zaczyna zalewać woda morska. I wiecie co? Facet przepłacił na tej substancji. Tego kompletnie do doświadczania tej płyty nie potrzeba. Shores in Flames tak czy siak wezwie nas na wyprawę do brzegów Wysp Brytyjskich, a słuchając reszty Hammerheart po prostu stajemy się na ten czas średniowiecznym wojownikiem z chłodnej Skandynawii. Tak właśnie działa ten album.
To był zaszczyt
)
Myślę, że to właśnie ta idylliczna i trochę zagubiona szata dźwięku z tej płyty, sprawiła, że ją lata temu bardzo polubiłem. Zdecydowanie najbardziej wyniosłym dokonaniem z płyty jest An Ending (Ascent), które nie przypadkowo zrobiło swego czasu furorę.
… ). Wszak, teksty pisane przez członków Genesis już wcześniej dotykały rzeczywistości z tamtych czasów, jak wzrost cen, recesja czy bezrobocie. Zabieg stylistyczny, polegający na prezentowaniu rzeczywistości poprzez świat abstrakcji i fantastycznych postaci, sprawdza się od zawsze doskonale.
). A dowodzą temu centralnie dwie ich płyty – na razie jednak o tej późniejszej ). Dlatego przy nagrywaniu Relayera, panowie z Yes powrócili do patentów z 1972, urozmaicając je o bardziej elektroniczne motywy, które zainteresowały w trakcie produkcji Jona Andersona i nowo nabytego na miejsce Wakemana klawiszowca z Refugee, Patricka Moraza. I jakże słuszna to była decyzja, patrząc na produkt, którego możemy słuchać po dzień dzisiejszy.
No i efekty lepsze... niestety no chyba, że podzielić top 50 jazz, top 50 rock/metal idk cieszy, że ktoś jednak śledzi te moje rozprawki 
), dopięta bardziej kameralnym outro. Długo by można pisać o tym, co się na tym albumie wyczynia, a i tak nie szło by ująć samego jej sedna. Ale chyba najbardziej wymownym dla mnie jest to, co dzieje się w A Piece of the Sky. Utwór przekuwający się z mroku w jedne z najpiękniejszych dźwięków w całym dorobku Swans i Giry. To co się tam dzieje chwilę przed połową aż do samego końca… misterium. Jedne z najpiękniejszych dźwięków tego wieku. Jego konstrukcja i ostatnie minuty to wręcz idealne zamknięcie dla jakiegokolwiek albumu, perfekcja. Piękne ukoronowanie płyty. No tylko… nie, to nie finał. Tu właśnie wjeżdża ostatni element, który czyni The Seer wgniatającym w fotel doświadczeniem, czyli wjeżdżające niczym osobna, ukryta płyta Apostate. Dwudziestotrzyminutowe trzęsienie ziemi. Trzeba być szalonym, by nagrać taki album *spogląda na Girę*. łącznie w 5 sezonach skorzystano z 7 utworów Gabriela (+Rhythm, Biko) i to jest rekord tej produkcji.
