Judas Priest

[johnny_o]

A na co to komu? Niestety JP poszli w ślady Saxon z tymi reedycjami, bieda na maksa. Słabe to w chuj, nic tylko współczuć kolekcjonerom.

[Zajzajer]

A no dobra rozumiem, to wyobraźcie sobie że Pearl Jam - No Code w 96 wydali już wtedy właśnie tylko białą kopertę i płytę bez tekstów, ale to było 30 lat temu, wtedy każdy dawał książeczkę. Priest się na nich chyba zapatrzyło.

[Schizoid]

Jak teraz zerknąłem na to, w jaki sposób została wydana Rocka Rolla, to CD prezentowało się tak samo. Rozkładany kartonik z CD w papierze i tyle. Wersja winylowa miała teksty, więc tutaj pewnie będzie podobnie: https://www.discogs.com/release/3240961 ... ocka-Rolla

Jeśli chodzi o dźwięk, to brzmi to naprawdę dobrze. Bridge VoC brzmi jakby zespół mi siedział w pokoju i grał Ciekawi mnie, jak im poszło z remixem. Teoretycznie powinna być to bardziej interesująca wersja, bo aktualniejsza. Ale to nareszcie właściwe brzmienie SWoD, prosto z taśmy-matki i bez żadnych udziwnień jest kozackie per se.

[johnny_o]

A no dobra rozumiem, to wyobraźcie sobie że Pearl Jam - No Code w 96 wydali już wtedy właśnie tylko białą kopertę i płytę bez tekstów, ale to było 30 lat temu, wtedy każdy dawał książeczkę. Priest się na nich chyba zapatrzyło.

PJ od zawsze przodowali w eko sreko, na długo zanim stało się to modne. Nie rozumiem i nie popieram, jebać.

[nugz]

Nie rozumiem, nie popieram i nie otwieram

[Caracalized]

Japońskie wydanie z 1977 roku bardzo kocham i to chyba moje ulubione z tych co słyszałem do tej pory. To nowe trasowe odświeżenie jest dobre i na pewno równiejsze brzmieniowo, ale w tym japończyku jest coś takiego innego. I myślałem, że właśnie to co kupiłem w Halle to jest zarówno remix, jak i remaster, ale teraz doczytałem, że rzeczywiście remaster tylko z wykorzystaniem oryginalnych taśm, więc jak ma być jeszcze inna wersja z remiksem to będzie kolejny pretekst do posiadania kolejnych skrzydeł przy właśnie tym japończyku z 1977, remasterze 1995 na CD i tegorocznym również na kompakcie

[Schizoid]

Nie ma co tu rozumieć - kasa i tyle Sam ubolewam nad tym stanem rzeczy. Mój pierwszy ecopack to było Infestissumam Ghosta kupione w 2014 i od tamtego czasu unikam płyt wydanych w ten sposób. Aczkolwiek muszę przyznać, że tacy Floydzi potrafili to zrobić dobrze.

Swoją drogą to jest kpina, że kwestia wznowień SWoD jest tłumaczona w komentarzach na FB wytwórni i ze strony kapeli nie padło żadne oświadczenie o tym, co i jak chcą wydawać. O tym, że będzie więcej niż jedna edycja płyty, świat dowiedział się raptem 2 tygodnie temu i do tego w taki sposób xD Management Judas Priest nie istnieje.

[johnny_o]

Nie rozumiem, nie popieram i nie otwieram

Ale kupuję i oczywiście

Może JP ma wspólny management z Turbo

[Recit The Thornographer]

A no dobra rozumiem, to wyobraźcie sobie że Pearl Jam - No Code w 96 wydali już wtedy właśnie tylko białą kopertę i płytę bez tekstów, ale to było 30 lat temu, wtedy każdy dawał książeczkę. Priest się na nich chyba zapatrzyło.

To była tylko jedna eko edycja chyba? W innych edycjach było standardowo (miałem wersję z książeczka w czerwonej okładce i 4 polaroidy, podobno były różne zestawy). Fakt, że było to wszystko w tekturce, ale cóż, oni tak mieli. A do Vitalogy była gigantyczna książeczka, miałem ten album na kasecie i to wydanie dzierżyło rekord grubości książeczki.

W przypadku Priest na moje to jest zwyczajny znak czasu, jest nośnik fizyczny na odwal się, bo wszystkie informacje i teksty są z necie, a starych grafik nie ma żeby łatwo przedrukować. Paradise Lost i Icon w nowej wersji to samo. Bieda ma maxa.
Niestety. I tak dobrze, że rynek muzyczny działa trochę inaczej niż np. gaming, bo wtedy w pudełku mógłby być tylko kod do pobrania plików (taki, jakie dają niektóre wytwórnie np. do wydań winylowych).

[Zajzajer]

A no dobra rozumiem, to wyobraźcie sobie że Pearl Jam - No Code w 96 wydali już wtedy właśnie tylko białą kopertę i płytę bez tekstów, ale to było 30 lat temu, wtedy każdy dawał książeczkę. Priest się na nich chyba zapatrzyło.

To była tylko jedna eko edycja chyba? W innych edycjach było standardowo (miałem wersję z książeczka w czerwonej okładce i 4 polaroidy, podobno były różne zestawy). Fakt, że było to wszystko w tekturce, ale cóż, oni tak mieli. A do Vitalogy była gigantyczna książeczka, miałem ten album na kasecie i to wydanie dzierżyło rekord grubości książeczki.

W przypadku Priest na moje to jest zwyczajny znak czasu, jest nośnik fizyczny na odwal się, bo wszystkie informacje i teksty są z necie. Niestety. I tak dobrze, że rynek muzyczny działa trochę inaczej niż np. gaming, bo wtedy w pudełku mógłby być tylko kod do pobrania plików (taki, jakie dają niektóre wytwórnie np. do wydań winylowych).

W pierwszej edycji 96 No Code nie było książeczki, potem różnie się pojawiały, miałem jakąś późniejszą (sprzedałem) też nie było książeczki, pewnie w winylowych każdej było. Może zależy od wydań, nie wiem np europejskie miały a te z usa nie, nie znam się aż tak na PJ.

z polskiej wiki:

Okładka albumu w wersji winylowej oraz CD przedstawiała kompozycję ze 144 zdjęć wykonanych polaroidem, z której wyłaniał się symbol oka w trójkącie. Do albumu, zamiast tradycyjnej książeczki z tekstami piosenek, dołączono zestaw 9 przedruków zdjęć, imitujących fotografie wykonane aparatem polaroid, wraz z tekstem jednej z piosenek na odwrocie.

to w tych późniejszych wydaniach jest tylko koperta, bez fotografii

[Shin]

Głowię się nad swoją top setką, dziś w szczególności nad kandydatami z katalogu Priest, zatem rzucam zabawę: ulubione deep cuty? Maksymalnie 3, żeby nie było za łatwo wynotować pół dyskografii.
Z mojej strony:

Burnin' Up
Hot For Love
Tears of Blood

bonusowo z uwagi na status "deep cut Schrodingera":
Reckless (wśród fanów nie deep cut, ale nigdy nie grany na żywo, a numer wybitny)

Edit, bo zgłupiałem: (Take These) Chains -> Hot For Love

[Sardi]

Future of Mankind
Heroes End
Fever

[Shin]

Fever <3

Nie wiem jak patrzeć na nowe płyty, bo to chyba jeszcze za świeży towar, żeby mówić o deep cutach? Jeśli brać pod uwagę Firepower, to dorzuciłbym Traitors' Gate, bo to mój ulubiony numer Priest w XXI wieku, a grany był według Zielonego Portalu raptem 34 razy.

[Schizoid]

Dobra, jak już idziemy w takie serio niszowe tytuły, to:

Raw Deal
Burnin' Up
Worth Fighting For

Bonusowo: Heart of a Lion, ale w wersji Roba

[Shin]

Raw Deal mnie trochę męczy (produkcja mnie zabija w górkach, strasznie kłująco mi brzmią), ale ostatnie dwie minuty tego numeru rozpierdalają mi czaszkę. Znakomite outro.

[nugz]

O mamo, nie da się tylko trzech, to podchodzi pod cyber-znęcanie się.

Cathedral Spires
Heroes End
Night Comes Down
Dissident Aggressor

Poczekalnia pęka w szwach, nie umiem podać trzech, to dałem chociaż 4.

[Schizoid]

Raw Deal mnie trochę męczy (produkcja mnie zabija w górkach, strasznie kłująco mi brzmią), ale ostatnie dwie minuty tego numeru rozpierdalają mi czaszkę. Znakomite outro.

Sin After Sin to płyta bardzo skrzywdzona przez remastering. Mam firsta z 1977. W oryginale ten album brzmi dużo inaczej, bardziej ciepło (do Raw Deal to pasuje znakomicie ). Byłem zaskoczony, kiedy po raz pierwszy słuchałem tej płyty z pierwszego tłoczenia. Ten album powinien zostać potraktowany tak, jak teraz potraktowano SWoD. Remix raczej nie jest konieczny.

[Max323]

Night Comes Down
Revelations
Cold Blooded

Honorable mention: Lone Wolf

[Shin]

Raw Deal mnie trochę męczy (produkcja mnie zabija w górkach, strasznie kłująco mi brzmią), ale ostatnie dwie minuty tego numeru rozpierdalają mi czaszkę. Znakomite outro.

Sin After Sin to płyta bardzo skrzywdzona przez remastering. Mam firsta z 1977. W oryginale ten album brzmi dużo inaczej, bardziej ciepło (do Raw Deal to pasuje znakomicie ). Byłem zaskoczony, kiedy po raz pierwszy słuchałem tej płyty z pierwszego tłoczenia. Ten album powinien zostać potraktowany tak, jak teraz potraktowano SWoD. Remix raczej nie jest konieczny.

O widzisz, może się mój stosunek ociepli jak dorwę jakieś wcześniejsze wydanie. Na streamingach niestety jest remaster.

[Shin]

O mamo, nie da się tylko trzech, to podchodzi pod cyber-znęcanie się.

Cathedral Spires
Heroes End
Night Comes Down
Dissident Aggressor

Poczekalnia pęka w szwach, nie umiem podać trzech, to dałem chociaż 4.

Iglice to też trochę deep cut Schrodingera, bo nie mówi się o płytach z Ripperem, ale jak już się mówi, to o tym numerze. Nie kwalifikowałem go jako deep cut, ale uwielbiam. Ocierałby się pewnie o moje top 10 utworów Priest.