Senjutsu - opinie na temat albumu

[sajki]

Oprócz singli, to jedyny utwór w którym jakiś mały plus bym znalazł (refren, ale to dlatego, że jest zarąbany z Alchemist Dickinsona).
Ale masz rację - czy 2/10 czy 3/10, to nie ma znaczenia, bo tak czy siak, to beznadziejna płyta.

[dostoevsky]

Ktoś kto zna muzykę Iron Maiden na wyrywki wyczuje to w sekundę.

Każdy kto gra na gitarze i uczył się kawałków Maiden wie doskonale, ze zespół porusza się w tych samych schematach od czterdziestu lat.

9999-55-77
9999-55-77
7777-33-55 patataj, patataj, patataj.

Czasem z tych schematów wyjdzie coś ciekawego, czasem coś słabszego, ale w tej muzyce nie ma nic odkrywczego.

[Deleted User 5490]

Każdy kto gra na gitarze wie, że w latach 80tych i na początku lat 90tych grali trochę bardziej technicznie i zróżnicowanie, a od ostatnich 20 lat klepią jakieś popłuczyny. Muza Iron Maiden nigdy nie była przesadnie trudna, ale kiedyś była lepiej brzmiąca, bardziej wysmakowana dopracowana i zróżnicowana. Nie było to jakieś specjalnie trudne ale nie było prymitywne i kwadratowe, a takie jest teraz.

[dostoevsky]

Każdy kto gra na gitarze wie, że w latach 80tych i na początku lat 90tych grali bardziej technicznie i zróżnicowanie

Od strony technicznej to właśnie od reunion brzmią ciekawiej, bo dojrzalej. W latach osiemdziesiątych mieli więcej energii i to przekładało się na kompozycje i performance.

Teraz jako bardziej doświadczeni muzycy grają rzeczy niekoniecznie modne, chętnie wracają do korzeni - innymi słowy robią co chcą, po swojemu, bo mają wyrobioną markę i żaden malkontent ich nie wzruszy. W mojej ocenie z korzyścią dla kompozycji.

[CzytojestNoweIM?]

Tu się z Tobą zgodzę. Steve Harris nigdy nie był fanem muzyki heavy-metalowej. Zawsze w jego sercu był Genesis, Yes, Emerson Lake and Palmer i tego typu rzeczy. Pewnie w latach 80 bardzo zazdrościł muzykom Camel czy Marillion. Grał heavy-metal bo na to naciskali heavy-metalowcy z krwi i kości Murray i Smith, DIckinson wtedy też miał tego typu gust (teraz woli klimaty ala Empire). Wreszcie na takiej muzyce w latach 80 zarabiało się dobre pieniądze. Teraz już nie musząc patrząc na mody i mając potężne zabezpieczenie finansowe gra to co ma w sercu . Szkoda tylko, że Harris robi karytaturę rocka progresywnego, dla niego wszystko ogranicza się do długości utworów.

[sajki]

Zamiast w British Lion popuszczać swoje pseudoprogrysywne zapędy i grać długie utwory, a w Maiden grać przebojowy heavy metal, to robi odwrotnie. Nie żeby BL był specjalnie heavy, ale przynajmniej są tam same zwarte kawałki bez pseudosmęcenia.

[blackcocker]

Ten album generuje tyle żółci i frustracji na forum, że głowa mała. To tylko muzyka, panowie - a wspomniane "dziadki" wciąż grają tak, że niejeden młody łyknie materiał a wraz z nim pozostałe albumy.

Mam wrażenie, że z twojego konta piszą dwie różne osoby XD

[Deleted User 5490]

Każdy kto gra na gitarze wie, że w latach 80tych i na początku lat 90tych grali bardziej technicznie i zróżnicowanie

Od strony technicznej to właśnie od reunion brzmią ciekawiej, bo dojrzalej. W latach osiemdziesiątych mieli więcej energii i to przekładało się na kompozycje i performance.

Teraz jako bardziej doświadczeni muzycy grają rzeczy niekoniecznie modne, chętnie wracają do korzeni - innymi słowy robią co chcą, po swojemu, bo mają wyrobioną markę i żaden malkontent ich nie wzruszy. W mojej ocenie z korzyścią dla kompozycji.

Nie wiem na jakim poziomie grasz, ale większość rzeczy granych w latach 80tych to są jednak rzeczy wymagające większej wprawy, od tego co słychać na ostatnich płytach.
Oni mają malkontentów w dupie, a ja mam w dupie ich nowe kompozycje i po prostu gardzę taką twórczością. Ty za to zachowujesz się jak akwizytor hełmów poniemieckich, których nikt już nie chce kupować.

[Deleted User 5490]

Ja mam wrażenie, że w przewodzie pokarmowym Stefana nurkuje nienażarty tasiemiec, który nakazuje mu godzinami przelewać z pustego w próżne. Pleć pleciugo, byle długo. No i powstają takie potoczyste gnioty, które nie chcą się skończyć.

[dostoevsky]

Owszem, starsze numery wymagają większej wprawy, ale ja z wiekiem niekoniecznie przepadam za technicznym łamańcami. I podoba mi się gitarka z intro The Writing on the Wall, ballady w stylu Darkest Hour czy Out of the Shadows, czy rockery w stylu Benjamina czy Days of Future Past.

Ja cały czas mówię o dojrzałości, która mi się podoba - tak samo jak podoba mi się Killers, Somewhere in Time, Bruce solo, Blaze solo. Wyobraź sobie, że można lubić dyskografię Maiden od A do Z i cieszyć się tą muzą bez zgryzoty egzystencjalnej.

[Dejavu]

Każdy kto gra na gitarze wie, że w latach 80tych i na początku lat 90tych grali bardziej technicznie i zróżnicowanie

Od strony technicznej to właśnie od reunion brzmią ciekawiej, bo dojrzalej. W latach osiemdziesiątych mieli więcej energii i to przekładało się na kompozycje i performance.

Teraz jako bardziej doświadczeni muzycy grają rzeczy niekoniecznie modne, chętnie wracają do korzeni - innymi słowy robią co chcą, po swojemu, bo mają wyrobioną markę i żaden malkontent ich nie wzruszy. W mojej ocenie z korzyścią dla kompozycji.

Nie wiem na jakim poziomie grasz, ale większość rzeczy granych w latach 80tych to są jednak rzeczy wymagające większej wprawy, od tego co słychać na ostatnich płytach.
Oni mają malkontentów w dupie, a ja mam w dupie ich nowe kompozycje i po prostu gardzę taką twórczością. Ty za to zachowujesz się jak akwizytor hełmów poniemieckich, których nikt już nie chce kupować.

Ani nowe, ani stare Maiden nie jest skomplikowane.
Te różnice pomiędzy nowym a starym są niewielkie. Np. od strony gitarowej, niby na starszych płytach było więcej szybszego grania, zamiast tego plumkania, które otrzymaliśmy np. na tej. Okej, ale to na nowych płytach wciąż takie się zdarzają, jednocześnie ani w latach 80 ani teraz nie jest to trudne. Słychać, że Dave się trochę rozleniwił, ale w latach 80 też nie był technicznym muzykiem, więc te różnice są małe.
Rytmicznie wiadomo, patataj w 4/4, od czasu do czasu (rzadko) jakieś urozmaicenie typu fragmenty Alexander the Great albo solo Adriana w 7/4 w Isle of Avalon.

[dostoevsky]

Ani nowe, ani stare Maiden nie jest skomplikowane.
Te różnice pomiędzy nowym a starym są niewielkie. Np. od strony gitarowej, niby na starszych płytach było więcej szybszego grania, zamiast tego plumkania, które otrzymaliśmy np. na tej. Okej, ale to na nowych płytach wciąż takie się zdarzają, jednocześnie ani w latach 80 ani teraz nie jest to trudne. Słychać, że Dave się trochę rozleniwił, ale w latach 80 też nie był technicznym muzykiem, więc te różnice są małe.
Rytmicznie wiadomo, patataj w 4/4, od czasu do czasu (rzadko) jakieś urozmaicenie typu fragmenty Alexander the Great albo solo Adriana w 7/4 w Isle of Avalon.

Sam bym tego lepiej nie napisał.

[Deleted User 626]

Jedno trzeba przyznać - album wzbudza emocje. Jak widzę więcej negatywnych.

[dostoevsky]

To dobrze. Lepszy taki album niż twór, który nie wywołuje u słuchacza żadnych emocji.

[Dejavu]

Sam bym tego lepiej nie napisał.

Tylko dodam, że pomimo tego plumkania, wciąż uważam, że np. Adrian robi dobrą robotę. Moim zdaniem rozleniwił się (jak cały zespół) i mógł naprawdę pocisnąć lepsze rzeczy, natomiast samo frazowanie, kontrola i brzmienie jest u niego duuużo powyżej przeciętnej dla gatunku.
A że chciałbym, żeby trochę przycisnęli technicznej od czasu do czasu to inna kwestia, ale ten sam nazwijmy to "zarzut" mam do ich płyt z lat 80 też, więc tu naprawdę nie ma wielkiej różnicy

[dostoevsky]

Sam bym tego lepiej nie napisał.

Moim zdaniem rozleniwił się (jak cały zespół) i mógł naprawdę pocisnąć lepsze rzeczy, natomiast samo frazowanie, kontrola i brzmienie jest u niego duuużo powyżej przeciętnej dla gatunku.

Znowu zgoda, to właśnie miałem na myśli pisząc o ciekawszej muzie od strony technicznej.

Natomiast Adrian nie pociśnie bardziej, bo on raczej nigdy nie tworzył rzeczy specjalnie skomplikowanych - i ja uwielbiam go za to, że w ramach tych raczej prostych kompozycji potrafi zabłysnąć ("I See Lights" Primal Rock Rebellion to dla mnie taki numer).

Jedyne albumy, gdzie Adrian bardziej pocisnął to Accident of Birth i The Chemical Wedding. W mojej ocenie nie chciał być gorszy od Roya Z.

[Dejavu]

Jedyne albumy, gdzie Adrian bardziej pocisnął to Accident of Birth i The Chemical Wedding. W mojej ocenie nie chciał być gorszy od Roya Z.

Myślę, że ta "rywalizacja" mu wyszła bardzo na zdrowie, ale na SiT też trochę bardziej mu się zdarzało przycisnąć, w tytułowym między innymi. Nie jest to nic bardzo technicznego, ale ja uwielbiam właśnie takiego Adriana, który odrobinę się odrywa od tego swojego powolnego frazowania.
Ale ja jako gitarzysta chętnie oddałbym prędkość czy sweep pickingi za artykulację Adriana, bez wątpliwości.

[CzytojestNoweIM?]

Dla mnie najlepsze partie gitar w Iron Maiden to Dave lat 80. Kocham właśnie to w Iron Maiden, te jego szalone "serpentyny" gitarowe pozbawione jakiejkolwiek kalkulacji. W latach 90 Dave też był bardzo dobry i dopiero gdzieś od AMOLAD zdziadział straszliwie. Jeszcze na dwóch pierwszych albumach reunion jest dobrze, na takim X Factor czy Fear of the Dark wręcz bardzo dobrze (Sign of the Cross!, Fugitive) Oczywiście sola Adriana też uwielbiam, te z Prodigal Son to mogę słuchać bez końca, w ogóle uważam, że Killers to jego znakomity debiut. Somewhere in Time tylko, że 5 lat wcześniej, weźmy choćby te ozdobniki w Genghis Khanie.

[dostoevsky]

Widzisz Dejavu, ja jestem fanboyem Adriana, więc lubię wszystko. Nie narzekam kiedy gra wolniej, bo wtedy najlepiej słychać tę jego artykulację, której może mu pozazdrościć 90% gitarzystów z rocka i metalu.

[Dejavu]

artykulację, której może mu pozazdrościć 90% gitarzystów z rocka i metalu.

Zdecydowanie tak. Adrian ma też u mnie plus za jeszcze jedną rzecz: potrafi bardzo fajnie urozmaicić swoje sola na żywo. Rime z 2008 to dobry przykład. O ile dobrze pamiętam pewne rzeczy też fajnie zmieniał w kawałkach z AMOLAD. Może w przypadku Senjutsu też coś ciekawego wpadnie.