.:: SanktuariuM ::.

Jako, że Dzosef narzekał na brak tematu o jazzie, postanowiłem to zmienić Na forum jest raczej mało miłośników tej muzyki, co nie przeszkadza w dzieleniu się nią - być może kogoś zainteresuje nie tyle gatunek, co dana płyta. W końcu mówimy o muzyce liczącej sobie jakieś 100 lat. Będę tu więc co jakiś czas wrzucał klasyki, nowinki i nieco bardziej zakurzone wydawnictwa. Oczywiście jeśli pojawi się zainteresowanie. Jednocześnie zachęcam do dzielenia się swoimi ulubionymi krążkami. Wiem, że Zdan ogarnia temat, więc na pewno będzie w stanie zaproponować coś fajnego


Przed początkiem wszystkich początków było Kind Of Blue. Tak to wygląda w przypadku większości słuchaczy jazzu. To na pewno najbardziej znany album Milesa Davisa, a jednocześnie najsłynniejszy krążek w historii jazzu. Pytanie dlaczego. Bo czy jest to płyta wybitna? Według mnie nie. Jest jednak na tyle przyjemna i bezpieczna, że nie odstraszy kogoś, kto jest kompletnie zielony w temacie, a jednocześnie pokaże mu to, co najważniejsze w tej muzyce. Kind Of Blue to taki Black Album jazzu. Daje pewien ogólny ogląd na to, czym ta muzyka jest i z czym się ją je. Oczywiście ten ogląd jest naprawdę bardzo ogólny, dużo bardziej, niż w przypadku wspomnianej płyty Metalliki, bo przez te wszystkie dekady gatunek mocno się zmieniał. Tak czy siak, dla mnie warto zaczynać właśnie tutaj. I zanim pójdzie się dalej, warto wysłuchać tej płyty tak z 10 razy, dla przyswojenia. To raptem 5 kompozycji, które nakreślają wszystko to, co odkrywa się potem.




Poniżej kompozycja Freddie Freeloader - jeden z moich ulubionych utworów jazzowych:
https://www.youtube.com/watch?v=RPfFhfSuUZ4

Kind of Blue to oczywiście pewien monolit - zarówno przez swoją popularność jak i jakość. To po prostu kawał znakomitego jazzu i do tego podanego w sposób dość przyswajalny dla laika. Na pewno nie jest to mój ulubiony Miles - tutaj musi wygrać "Bitches Brew". Ale na początek - to świetny wybór (obok np. Dave Brubeck Quarter "Time Out").

Tak, Bitches Brew to zdecydowanie najlepszy Davis. Nie wiem, czy to w ogóle nie jest najlepsza płyta, jaką znam. Bardzo trudno zestawić ją z takim Animals od Floydów, czy Abbey Road czwórki panów z Liverpoolu lub Painkillerem autorstwa Priestów, ale to naprawdę potężny album. Z tym, że gdybym usłyszał go jako swoje wprowadzenie do jazzu, to w życiu nie tknąłbym tej muzyki ponownie

Uwialbiam ten krążek Pata. Rozwinął tutaj w pełni swoje ciągoty do muzyki orientalnej. W 1999 roku dostał za nią nagrodę Grammy.

The Heat of the Day - bardzo ciekawy i dynamiczny numer. Uwielbiam jak Pat wjeżdza synth gitarą w środku utworu
Across the Sky - super wyciszający kawałek. Mój top Methenyego.
The Roots of Coincidence - tu Pat poleciał mrocznymi syntezatorami. Miód.

Ten album przekonał mnie od jazzu i od niego zacząłem zglębianie tego gatunku. Polecam każdemu.

Heat of the day live - https://www.youtube.com/watch?v=HWEZ3RmCgVc

RIP Lyle Mays

Miles to dla mnie oprócz wymienionych jeszcze Tribute To Jack Johnson, Directions, Scatches generanie lata 1959 - 1975 plus Sjesta. I to są genialne płyty, zarówno studyjne, jak i koncerciaki.
A mówiąc o ulubionym Milesie to paradoksalnie wygrywa Directons, a zaraz po niej Tribute o Jack Johnson.... no ale to względy sentymentalne są decydując

Schizoid pisze: ↑wt wrz 29, 2020 1:39 pm Tak, Bitches Brew to zdecydowanie najlepszy Davis. Nie wiem, czy to w ogóle nie jest najlepsza płyta, jaką znam. Bardzo trudno zestawić ją z takim Animals od Floydów, czy Abbey Road czwórki panów z Liverpoolu lub Painkillerem autorstwa Priestów, ale to naprawdę potężny album. Z tym, że gdybym usłyszał go jako swoje wprowadzenie do jazzu, to w życiu nie tknąłbym tej muzyki ponownie

Na pewno jest tam gdzieś obok tych rzeczy czy "Fun House" Stooges. To absolutnie prze-genialny album i nawet te rzeczy które są odrzutami z tych sesji to znakomite numery. Natomiast nigdy nie proponowałbym tego jako wprowadzenie do jazzu - żadną miarą. To absolutnie kosmiczny album i potężne odloty zespołu poza tym to mogłoby dać wypaczony obraz gatunku.

Dla mnie jazz zaczyna się na E.S.P. Milesa Davisa. Chociaż nie tak dawno temu słuchałem Someday My Prince Will Come i to jest całkiem dobra płyta, ale jej główny temat jest dość znany bo pochodzi z filmu Disneya o siedmiu krasnoludkach. Najlepiej z płyt Davisa wypada moim zdaniem Filles de Kilimanjaro z 1968 roku, ostanie wejście drugiego kwintetu, ale i też nowy skład (2 kawałki).

Dalej oczywiście Herbie Hancock, płyty z okresu Mwandishi, ze szczególnym uwzględnieniem Crossings i Sextant. Ale też Head Hunters i Thrust, łatwiejsze w odbiorze co nie znaczy, że lepsze.

No i moje ulubione Weather Report, przede wszystkim dwie pierwsze z Vitousem na basie (St i I Sing the Body Electric), no i oczywiście trzy z lat 70 z Pastoriusem, Black Market, Heavy Weather (kto wie czy nie najlepsza, a i jest platyna ) i Mr. Gone. Ten skład był najlepszy. Warto też odnotować 8:30, bardzo dobry album koncertowy, z popisami Jaco.

Zmarły rok temu Jacques Loussier, który grał Bacha na jazzowo. Polecam.

Z jazzu to u mnie czołówka to tak
Weather Report, Return To Forever, Niektóre solowe Chicka Corea, St. Clarka, Oregon, K. Jarrett, sporo rzeczy ECM, EST, cała masa skandynawskich zespołów z Bushman's Revenge, Hedvig Molestad Trio Arve Henriksen, Krokofant, Elephant9,
Polskie rzeczy: Komeda, Bartkowski, Stańko, Wasilewski Trio, Możdżer - ale nie wszystko, zespoły: String Connecton, Labolatorium, Walk Away
To tak z grubsza ode mnie

https://www.youtube.com/watch?v=kNRIFhkYONc

Bardzo fajny mix japońskiego jazzu.

Brian Blade Fellowship - Perpetual

Jeden z lepszych dla mnie jazzowych perkusistów. W 2000 roku jego grupa wydaje Perpetual.

https://www.youtube.com/watch?v=hIL2IkIwS8M - utwór Steadfast

Eric Johnson & Mike Stern - Eclectic - 2014

Niedawno wydany album mistrzów gitary. Sternem bardzo się zachwycał mój nauczyciel gitary jazzowej

https://www.youtube.com/watch?v=qAAV75PIaXY - Wishing Well

Ja trochę jadę Jazz fusion, bo więcej go słucham.
Skrzypek Jean Luc Ponty - Imaginary Voyage 1976

https://www.youtube.com/watch?v=6E92P9oY6xo - Gardens of Babylon

geri92 pisze: ↑wt wrz 29, 2020 2:05 pm Zmarły rok temu Jacques Loussier, który grał Bacha na jazzowo. Polecam.

O to to !!!! Mam prawie wszystko Jacques Loussier Trio. Czysta przyjemność.
A co do Bacha na jazzowo (i nie tylko) - polecam koncert Swinging Bach (JLT też tam jest i to w extra wydaniu). Już kiedyś pisałem - w głowie się nie mieści, co można z Bacha wycisnąć

geri92 pisze: ↑wt wrz 29, 2020 2:36 pm cover_959141872016_r.jpg

Ja trochę jadę Jazz fusion, bo więcej go słucham.
Skrzypek Jean Luc Ponty - Imaginary Voyage 1976

https://www.youtube.com/watch?v=6E92P9oY6xo - Gardens of Babylon

Ponty jest absolutnie wspaniały a ten album znakomity.

Ponty doskonały a i Sterna lubię. Miałem szczęście być na koncertach tych artystów i to calkiem nie dawno

No i znowu coś nowszego, 2014 rok. Japoński trębacz Takuya Kuroda i jego album Rising Sun. Taki soul jazz dla odprężenia.

https://www.youtube.com/watch?v=_mUymaxWmMw - Rising Sun

Bohren & Der Club Of Gore ‎– Midnight Radio

Mamy rok 1995 i powstaje taka płyta. Przez Spotify klasyfikowana jako doom jazz music. Czy taka jest? Na pewno jest bardzo klimatyczna, gęsta jak cholera. Odpalenie jej w nocy powoduje ciary.

https://www.youtube.com/watch?v=h8-T7AAtmYA - Track 11

Wszystko Bohrena łykam jak młody pelikan. Szczególnie w nocy, przy butelce łyskacza.

Zdan pisze: ↑wt wrz 29, 2020 3:20 pm Wszystko Bohrena łykam jak młody pelikan. Szczególnie w nocy, przy butelce łyskacza.

Mam podobnie aczkolwiek żona nie może słuchać i każe wyłączać