The Rolling Stones

[WICKER MAN]

Na większości zestawień #1 w kategorii album ro(c)ku. I trudno się nie zgodzić. Nikt chyba nie spodziewał się po 80-latkach takiej formy - toż to przebija wszystko co wydali przynajmniej od "Tattoo You". Jednak Andrew Watt to geniusz, który potrafi wykrzesać kreatywność nawet od starych, zblazowanych pryków jak Stonesi, Ozzy czy Iggy Pop. Notabene - Stonesi nie osiedli na laurach i dopracowują/nagrywają już materiał na kontynuację "Hackney Diamonds". Jak dobrze pójdzie to następca wyjdzie nawet i za rok.

[IgorW]

Wicker, bardzo łatwo się z tym nie zgodzić - nowi Stonsi to rzecz najwyżej przeciętna w ich bogatej dyskografii, jeśli nie rozpatrywać jej w kategorii "o, ale wyczyn 80-cio latów". A tymi kategoriami patrzeć nie należy, bo to nie rywalizaca sportowa, przynajmniej dla ludzi przytomnych. Cieszmy się więc tym, że emeryci nadal są w stanie nagrać coś znośnego, w czym faktycznie sporą zasługa wspomnianego producenta, ale nie stosujemy projekcji, że to jakiegoś mistrzostwo świata, "bo tak uważam ja i różne redakcję". Materiał muzyczny nie popiera bynajmniej tezy o mistrzostwie.

[Schizoid]

Z tym Wattem to różnie jest. Stonesów jeszcze nie słuchałem, ale z Ozzym z jednej strony zrobił naprawdę udanego Pacjenta, a z drugiej mieeerne Ordinary Man. Natomiast Iggy Pop jeszcze przed związaniem współpracy z Wattem nagrał dobrze przyjęte płyty.

[Saimon1995]

10 lipca ukaże się nowy album grupy. Na "Foreign Tongues" znajdzie się 14 utworów. Wśród gości pojawią się między innymi: Paul McCartney, Robert Smith (The Cure) czy Chad Smith (Red Hot Chili Peppers). Dwie kompozycje śmigają po streamingu już

[johnny_o]

Ależ ten album jest doskonały, nie spodziewałem się! Wczoraj urodzinowo zrobiłem sobie prezent i przerwę od grzania nowego Deep Purple, sądziłem że tylko chwilową. A tu kolejny już raz słucham i nie mogę się uwolnić od takich strzałów jak Jealous Lover, Mr Charm, Never Wanna Lose You czy Side Effects. Nawet covery mi nie przeszkadzają. Wielka rzecz!

[Recit The Thornographer]

Fajna ta płyta. Miło pobrzmiewa w tle dużo pozytywnej energii. Dokładnie te piosenki, które wymieniłeś też najbardziej mi pasją, plus jeszcze Divine Intervention.

Wokal jak na jakimś Bridges to Babylon, to w studiu takie cuda porobili, czy Jagger naprawdę tak brzmi?

[johnny_o]

Tak, Divine nomen omen boski numer, do tego jeszcze Hit Me In The Head. Nie wiem jak to zrobili, ale efekt jest powalający.

[WICKER MAN]

Płyta jest świetna, chociaż wypolerowana do bólu - brakuje mi trochę brudu gitar, który jeszcze słychać trochę na "Rough & Twisted". W ogóle mam wrażenie, że Keitha na tej płycie jest jak na lekarstwo - co poniekąd współgra z informacjami o jego zdrowiu... To trochę solowa wersja Micka podana w sosie stonesowym, ale jakże wyborna! Do tego Ronnie gra najlepiej od lat - gość w latach 80/90 nie miał okazji wykazać się za bardzo solówkami i partiami na płytach, a teraz wysuwa się na pierwszy plan.

Topowe numery: "Some of Us" (ten duet Micka i Keitha pod koniec jest totalny!), "Covered In You", "Side Effects" (notabene, rozważany na tytuł płyty), "Mr. Charm" (zdecydowanie powinien być pierwszym singlem), "Ringing Hollow", "Divine Intervention".

[johnny_o]

Mnie brzmienie bardzo odpowiada, choć rozumiem o co cho. Można tak wymieniać, w zasadzie słabsze są tylko covery (spoko, ale zupełnie zbędne) i Keith po raz nie wiem który udający hybrydę Dylana, Springsteena i Knopflera, choć ma to swój urok. Nomen omen Mr Charm to ścisły top moich utworów ostatnich lat, ten numer siadł mi jak platyna.

[johnny_o]

Po tygodniu ciągłego grzania płyta nie tylko mi się nie znudziła, ale nadal zyskuje z każdym odsłuchem. Żadna klasyczna Stonesów nie przyniosła mi tyle radochy - gdyby ją skrócić o te niecałe 8.5 minut i dwa covery to byłaby idealna.

[pz]

Ja zabierałem się za słuchanie na raty. Robiłem to w pracy, więc ciągle mi przerywali. Dopiero w piątek przy czwartym podejściu udało się za jednym razem całość przesłuchać. Fajna płyta. Dobrze się tego słucha.

[Sardi]

Ja puściłem dopiero dzis - ale to jest fajna płyta. Dużo lepiej mi się tego słucha niż Hackney Diamonds. I Jagger brzmi tu dużo lepiej, bo na poprzedniej przegięli z autotune. Słychać radość, werwę i przede wszystkim bardzo dobry songwriting, prawie wszystko tu wpada w ucho.