.:: SanktuariuM ::.

Gość jest ciekawym gitarzystą, niewątpliwie, ale szukanie winnego, kiedy ty sam odmawiasz na scenie monitorów dousznych, olewasz soundcheck i jesteś pewnie trochę nachlany - recepta na świetny gig

Pojawiły się BARDZO niepokojące wieści odnośnie Brenta..

EDIT: niestety potwierdzone, Brent nie żyje

https://www.atlantanewsfirst.com/2025/0 ... cle-crash/

O fuckkkkkk,szkoda go

Zginął w wypadku samochodowym...

R.I.P.

O rany

O kurde, jaka przykra wiadomość

Wielka szkoda.

Oo.

Postanowiłem się trochę zapoznać z Mastodonem, przesłuchałem kilka płyt. Słuchałem je tylko po jeden raz, więc to są raczej wrażenia wstępne.

Leviathan - w zasadzie zacząłem od tego, bo po śmierci Brenta wyświetlił mi się wykon Blood and Thunder na YT. Bardzo przypadł mi do gustu riff, miałem delikatne skojarzenia z solowym Halfordem. Okazało się, że na płycie brzmi już inaczej, ale to nadal mocny numer. Płyta ogólnie całkiem okej, ale niestety kładzie ją gówniany wokal. Najpewniej wiele osób powie mi, że taki styl, zamysł, czy coś innego... No ale dla mnie to brzmi tak, jakby facet bez talentu wziął się za śpiewanie, ciężko mi przez to przebrnąć.

Crack the Sky - tutaj już nie miałem takich problemów z wokalem, a i ogólnie jest to wydawnictwo chyba lepsze od Lewiatana. Szczególną uwagę zwróciłem na solowe partie gitar, naprawdę niezłe pomysły wtedy mieli, chętnie do niej wrócę.

Emperor of Sand - ten album siadł mi najlepiej, choć od razu zauważyłem, że to już trochę inne granie. Podejrzewam, że Mastodon też jest dzielony przez fanów na stary i nowy, a może jest jeszcze coś pomiędzy Płyta stawiająca bardziej na melodię, ale podoba mi się efekt. Może nie byłem na niej stuprocentowo skupiony, ale spodobała mi się. Choć zastanawiam się, skąd u licha wziął się tam utwór Show Yourself, który zalatuje mi jakimś Foo Fighters

Pewnie będę kontynuował tę podróż, bo na pewno jest to całkiem ciekawa kapela.

Mastodon zdecydowanie jest godny poznania i sam muszę sobie ich odświeżyć. Jak powtarzałem Lewiatana z półtorej roku temu czy kiedy to kurde, mocno mi siadł, ten album ma wybitny klimat.

Ooo zajebiście, że siadłeś do Masto. No EoS to już totalnie inne granie niż to z pierwszej dekady XXI wieku ja uwielbiam - Lost, Sultan, Roots(!!!), Jaguar - no mnóstwo fantastycznych numerów. Polecam jeszcze Blood Mountain i będziesz miał zaliczone już najlepsze płyty, choć BM zawiera takiego Bladecatchera, o którym totalnie nie wiem co myśleć - ot, eksperyment no i debiut też jest dobry - zdecydowanie najbardziej surowy. Warto też zapoznać się z EP Cold Dark Place. No i wałkować te płyty w kółko, bo tam się naprawdę dużo dzieje i można z nimi dużo czasu bez nudy spędzić. Aż mnie naszła ochota na Last Barona

Wymieniłeś akurat te numery, które szczególnie mi przypadły do gustu Roots fajnie kontrastuje z lżejszym klimatem prezentowanym przez wcześniejsze numery. I tak, Jaguar super na zamknięcie. Skoro polecasz Blood Mountain na kolejnego strzała, to tak też zrobię. Wspomnianą EPkę słuchałem daaawno temu i mi się podobała, na pewno odświeżę.

Lol, nie wiem czemu zamiast Show napisałem Lost no i jeszcze kocham Steambreathera!

Crack the Skye, The Hunter, Emperor of Sand - dla mnie to TOP3 grupy. Ja zdecydowanie jestem w obozie tego późniejszego oblicza

Też planuje kiedyś ich posłuchać w większym zakresie, ale kiedy - nie wiem.

Według nowego raportu policji, Hinds jeszcze żył po zderzeniu, zmarł dopiero w szpitalu.

@Schizoid Emperor zdecydowanie top1, warto odpalić jeszcze raz, albo tak z 10. To samo Crack the Skye - peak zespołu, szczególnie właśnie Brent tu robi robotę. Polecam też poczytać o historiach jaki kryją się za tymi dwoma albumami. Jeden jest hołdem dla zmarłej siostry perkusisty, która na imię miała właśnie Skye, a EoS to album koncepcyjny o człowieku zesłanym na pustynię, na której chce go zabić złowrogi Sułtan, gdzie w przełożeniu na rzeczywistości Sułtan jest nowotworem. Świetnie to oddziałuje z ostatnimi słowami Jaguar God.

Ja bym na Twoim miejscu @Schizoid poleciał z debiutem teraz.

The Hunter i Once More Round the Sun, to niestety słabsze płyty, raczej dla hardcorowych fanów. Chociaż na The Hunter jest kilka dobrych utworów.

Hunter bardzo dziwny, ale Once More moim zdaniem dobry krok dalej. Debiut... Mi nigdy nie przypasowal

MaidenFan pisze: ↑pn wrz 01, 2025 11:19 am @Schizoid Emperor zdecydowanie top1, warto odpalić jeszcze raz, albo tak z 10. To samo Crack the Skye - peak zespołu, szczególnie właśnie Brent tu robi robotę. Polecam też poczytać o historiach jaki kryją się za tymi dwoma albumami. Jeden jest hołdem dla zmarłej siostry perkusisty, która na imię miała właśnie Skye, a EoS to album koncepcyjny o człowieku zesłanym na pustynię, na której chce go zabić złowrogi Sułtan, gdzie w przełożeniu na rzeczywistości Sułtan jest nowotworem. Świetnie to oddziałuje z ostatnimi słowami Jaguar God.

Ja bym na Twoim miejscu @Schizoid poleciał z debiutem teraz.

The Hunter i Once More Round the Sun, to niestety słabsze płyty, raczej dla hardcorowych fanów. Chociaż na The Hunter jest kilka dobrych utworów.

Czytałem o tym lore songwriterskim, ciekawa sprawa. Na razie się wstrzymam z kolejnymi odkryciami, chciałbym poświęcić tym 3 płytom trochę więcej uwagi.