Wspominając ostatnio z kumplem swoje szkolne czasy przypomniałem sobie sytuacje, kiedy to dzięki IM udało mi się "uratować własny tyłek"
Dwukrotnie: I raz w szkole średniej, kiedy to nie przypadłem do gustu nowej anglistce, ale zrehabilitowałem się (i to z nawiązką) "znajomością" poematu Samuela Taylora Coleridge'a pt. "Rymy o sędziwym marynarzu". Druga sytuacja miała miejsce kilka lat później: będąc już na studiach wpadłem na egzamin z właśnie zakupioną w MM winylową wersją Dance of Death. Egzaminujący mnie dr myśląc, iż w dużej czerwonej reklamówce mam jakieś niepożądane materiały pomocnicze poprosił o okazanie zawartości. Ku mojemu zaskoczeniu okazał się on starym metalem i egzamin przerodził się w ponad 40-minutową przyjemną rozmowę o muzyce, a zakończył dla mnie bardzo pozytywnie (kto powiedział, że życie jest sprawiedliwe???).Może ktoś z was miał podobną sytuację, kiedy to znajomość z Edkiem & co. pomogła wam w jakiś sposób w życiu? Zapraszam
Mogę umrzeć dopiero wtedy gdy spotkam się z zespołem 
Zawsze słuchałam innej muzyki, inaczej się ubierałam, miałam zupełnie inne zainteresowania. Na przykład wolę siedzieć w domu i poczytać jakąś książkę czy po prostu poleżeć w spokoju i posłuchać muzyki niż latać z całą tą hołotą po mieście, pić piwsko w Parku Żula i szpanować później, że się wypiło browara lub wypaliło peta... Do takiego towarzystwa się nie zamierzam dopasowywać. Pamiętam jak kiedyś byłam na meczu to znajoma przemyciła lekko rozcieńczoną wódkę na stadion i piła to z kilkoma innymi dziewczynami. Miałyśmy wtedy po 12 lat. A później się ludzie dziwią, że rosną tacy alkoholicy... Po prostu ręce i nogi opadają jak się słucha relacji z jakiejś imprezy takiej wielce dorosłej dziewczynki. Według mnie picie alkoholu w takim wieku wcale nie jest oznaką dojrzałości, wręcz przeciwnie, jest oznaką niesamowitej głupoty i niedojrzałości. Czasami mam ochotę po prostu iść i się powiesić, bo mam dość takiej dziecinady. 
